Met de camper onderweg door Noord-Macedonië strijken we neer in Debar. Een niet-toeristisch dorpje dat toch een stop waard is. We staan er een paar nachten op camping K.
Dit is een tussenstop op onze traip met de camper door de Balkan.
Inhoudsopgave
Debar
De stad ligt op zo’n 625 meter boven zeeniveau aan een stuwmeer in de Zwarte Drin. Dat heet het Meer van Debar en is ook bekend als het Spilje-meer. De bevolking van Debar bestaat voor ruim 60% uit etnische Albanezen. De voertaal is dan ook Albanees. In die taal heet de stad Dibër (de ‘e’ slikken ze in). In 1967 leed de stad onder een aardbeving, en moest er veel herbouwd worden.
Camping K
We staan in Debar op Camping K. van de familie Kolari Een klein terrein achter het huis van de eigenaren, een jong gezin. Vanaf het campinkje loop je zo het centrum met supermarktjes in. Op het terrein lopen kippen van diverse – soms heel bijzondere – rassen en kalkoenen. Heel gezellig, maar ook wel lastig, want je stapt onvermijdelijk in de stront en die loop je ook onvermijdelijk de camper in. Er zijn geen campervoorzieningen, maar wel een badkamertje. Nadeel van de camping is het zware verkeer dat langsrijdt. Voordeel zijn de koele nachten als het zomers heet is, vanwege de hoogte.
Horeca aan het Meer van Debar
Er zijn een paar bars en restaurants bij het meer. Vanaf de camping is het ongeveer 40 minuten lopen. Wij eten op een avond bij restaurant Drilon (lang niet zo sfeervol als de horeca in waterpark Drilon in Albanië). Wij krijgen een lift van de campingeigenaar die er toevallig met vrienden afgesproken heeft en nemen voor een paar euro een taxi terug. Die laten we een restaurantmedewerker voor ons bestellen.
Oude wijk van Debar
De camping is ook vlak bij het oude wijkje van de stad. Ik wandel erdoorheen en bekijk de ruïne van een hammam en een gerestaureerde moskee uit de 15e eeuw. Ik wil ook het City Museum of Debar bezoeken, maar dat is gesloten. Gelukkig vond ik wel deze 360gradentour door het museum.
Foto-impressie oude wijk
Hoofdstraat van Debar
Ik loop terug via de hoofdstraat. Debar heeft geen centraal plein en geen voetgangersgebied, maar de stoepen van de winkelstraat van Debar zijn heel breed, dus dat voelt een beetje aan als voetgangersgebied. Op een deel ervan is een straatmarkt. Onze eerste indruk dat Debar een lelijke stad is, is bevestigd, maar het is toch heel leuk om erdoorheen te dwalen.
Foto-impressie hoofdstraat
Het verhaal van Debar
De eerste gegevens over de stad dateren van landkaarten uit de 2de eeuw, onder de naam Deborus. In de 11e eeuw zou de stad volgens oude documenten toebehoord hebben aan het bisdom van de bisschop van Bitola. Zoals alle plaatsen in de Balkan kent het stadje een woelige geschiedenis. (De links leiden naar achtergrondinformatie.)
Albanees bestuur
Van de 12e tot het begin van de 14e eeuw werd Debar bestuurd door de Albanese adellijke familie Gropa. In de tweede helft van de 14e eeuw tot de eerste helft van de 15e eeuw viel de stad onder het vorstendom Kastrioti – een middeleeuws Albanees vorstendom onder leiding van de adellijke familie Kastrioti – en later, vanaf 1443, onder de Albanese staat: de Liga van Lezhë.
Turken
Vanaf 1449 viel Debar een tijdlang onder de Turken, die het Dibri of Debra noemen. In de 15e eeuw stond de stad bekend als een stad van rebellen tegen de Turkse sultan, maar ondertussen ook om de rijkdom van de vele Turken die er woonden. Debar werd in die tijd een belangrijk centrum met een sterk ontwikkeld ambachts- en handelscentrum. Sommige huizen uit die tijd zijn bewaard gebleven.
Albanees
Debar speelde een belangrijke rol in de Albanese nationale beweging; op 1 november 1878 namen de Albanese leiders van de stad deel aan de oprichting van de Liga van Prizren. In 1907 vond in de stad het Congres van Dibra plaats, waarbij het Albanees werd erkend als officiële taal binnen het Ottomaanse Rijk. Dankzij dit congres werd het voor het eerst binnen het rijk wettelijk toegestaan om Albanees op scholen te onderwijzen.
Servië
Nadat de stad Debar door Servië was ingenomen, vluchtten veel Albanese inwoners naar Turkije, terwijl anderen naar Tirana trokken. Van degenen die in Istanbul terechtkwamen, migreerden sommigen ook naar Albanië. Voornamelijk naar Tirana, waar de gemeenschap uit Dibra vanaf 1920 en gedurende enkele jaren daarna een belangrijk deel van de bevolking van de hoofdstad vormde.
Tussen 1915 en 1918 werd de stad bezet door het Koninkrijk Bulgarije en van 1929 tot 1941 maakte Debar deel uit van het Vardar-banaat binnen het Koninkrijk Joegoslavië.
Italië – Duitsland – Albanië
Op 17 april 1941, na de invasie van Joegoslavië door de Asmogendheden tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd Debar – samen met het grootste deel van West-Noord-Macedonië – geannexeerd door het onder Italiaans gezag staande Koninkrijk Albanië. Aangezien Albanië officieel een Italiaans protectoraat was, werden de bestuurlijke taken overgedragen aan Albanese autoriteiten. Er werden scholen, radiozenders en kranten in de Albanese taal opgezet in Debar. Toen Italië in september 1943 capituleerde, kwam Debar in Duitse handen. In 1944, na een strijd van twee maanden om de stad tussen het communistische Albanese Nationale Bevrijdingsfront en de Duitse bezettingstroepen (waaronder de SS-divisie Skanderbeg), wisten de communisten onder leiding van Haxhi Lleshi Debar op 30 augustus 1944 uiteindelijk in te nemen.
Noord-Macedonië
Na de Tweede Wereldoorlog werd het gebied onderdeel van de Socialistische Republiek Macedonië binnen de Joegoslavische federatie. Sinds de onafhankelijkheid van Joegoslavië op 8 september 1991 maakt de stad deel uit van de onafhankelijke republiek (die in 2019 de naam Noord-Macedonië kreeg).
Meer lezen
Lees meer over Debar en de bezienswaardigheden in de omgeving. Op deze website vind je 360gradentours van verschillende bezienswaardigheden in Debar.
